Popularne artykuły
| Cebula |
Liście dęte, z pochwami, u nasady rowkowane, wyżej cylindryczne, zaostrzone. W zależności od odmiany i miejsca uprawy, liście mog4 mieć różne odcienie zieleni i różny stopień pokrycia woskowym nalotem. Pęd kwiatostanowy — głąbik —jest prosty, dęty, w części środkowej rozdęty, u nasady otoczony 4—9 liśćmi. Na wierzchołku tego pędu występuje kulisty kwiatostan — baldach. Wysokość pędu kwiatostanowego wynosi 60—120 cm. Kwiaty są białe, na długich szypułkach, rozwijają się w czerwcu—sierpniu. Przed kwitnieniem cały kwiatostan jest okryty dwiema lub trzema okrywami, które podczas rozwijania się pąków ulegają rozerwaniu. Owocem jest torebka, zawierająca około 6 nasion trójkanciastych, czarnych i nieco pomarszczonych.
Cebulę rozmnaża się wegetatywnie oraz z nasion, a także za pomocą cebulek przybyszowych rozwijających się czasem w baldachu wraz z kwiatami. Pochodzi prawdopodobnie z Azji Środkowej, a jest uprawiana przez człowieka od niepamiętnych czasów. Wiele tysiącleci przed naszą erą cebula była znana i uprawiana przez Egipcjan w dolinie Nilu. Przypisywano jej wręcz magiczne właściwości, dlatego starożytni Egipcjanie podczas pogrzebu wkładali w dłonie zmarłych niewiast cebulę i składali ją bogom w ofierze. Rzymianie traktowali cebulę jako skuteczny lek na różne schorzenia. Szeroko wykorzystywali ją też do celów spożywczych. Uważali, że stanowi ona środek na pobudzenie męstwa i odwagi. W starożytnym Rzymie, cebula, jako amulet, stanowiła obowiązkowe wyposażenie żołnierzy rzymskich. Od dawna też uprawiali cebulę Słowianie, którzy używali jej do dziczyzny jako przyprawy poprawiającej smak i zapach mięsa. Wykorzystywano również cebulę w celach leczniczych. Jak podają stare kroniki historyczne i pamiętniki z dawnych czasów, uprawiano cebulę i znano jej doskonałe właściwości także na Rusi Kijowskiej i Moskiewskiej. Zachowały się dotąd ludowe przypowieści i przysłowia o cebuli. W ZSRR przeprowadzono liczne prace w zakresie hodowli cebuli, dzięki czemu udało się uzyskać nowe odmiany o doskonałych właściwościach. Do najlepszych odmian należą: Biessonowskij, Rostowskij, Biełozierskij, Strigunowskij i inne. Skład chemiczny. Cebula jest zasobna w związki lotne zawierające siarkę, a nazwane przez B. P. Tokina fitoncydami. Poza tym zawiera liczne witaminy, m.in. witaminę C (18—33 mg%), B, (50 mg%), a także karotenoidy (4 mg%). Zawiera też kwasy cytrynowy i jabłkowy, olejek lotny, cukrowce (10—11%), w tym jedno- i kilkucukrowce, wśród których występują glukoza, fruktoza, sacharoza i maltoza; ponadto zawiera flawonoidy — spireozyd i różne związki kwercetyny: kwercetyno-3-glukozyd, kwercetyno-3,4-dig!ukozyd i kwercetyno-7,4-diglukozyd. Szczególnie dużo flawonoidów występuje w łuskach cebuli (do 8%). Popiół cebuli zawiera 17 mikroelementów (dane Akademii Nauk ZSRR). Zawartość różnych składników biochemicznych i substancji czynnych w cebuli jest zróżnicowana i zależy od odmiany, warunków klimatycznych i glebowych, a także od stosowanych zabiegów agrotechnicznych. Zastosowanie. Dzięki zawartości cennych składników biochemicznych cebula wykorzystywana jest w lecznictwie współczesnym. Preparaty przygotowane z cebuli wzmagają perystaltykę jelit oraz funkcje wydzielnicze gruczołów trawiennych, a także działają pobudzająco na układ sercowo-naczyniowy. Stwierdzono doświadczalnie, że sok z cebuli podawany codziennie młodym szczurom powoduje wzrost masy ich ciała i organów wewnętrznych, podawany natomiast starym kastrowanym szczurom dawał wyniki odwrotne — zmniejszał masę ich ciała oraz masę wątroby i serca. U szczurów ze sztucznie wywołaną cukrzycą lub hiperglikemią podawanie do wewnątrz lub parenteralnie soku z cebuli wraz z 12-procentowym jej wyciągiem eterowym, albo podawanie po kolei najpierw samego soku z cebuli, a potem 12-procentowego jej wyciągu eterowego obniżało cukromocz i wywoływało długotrwałe (4—9 dni) występowanie hipoglikemii. Podobnie, lecz może nieco mniej wyraźnie, działał na królika alkoholowy wyciąg z cebuli. Allilcepum — alkoholowy wyciąg z cebuli — stosuje się przy atonii jelit, biegunkach i przy miażdżycy. Preparat Allilglycerum, przygotowany z zagęszczonego wyciągu z cebuli z gliceryną w proporcjach 1:1, przeznaczony jest do leczenia zapalenia pochwy wywołanego przez Trichomonas vagtttalis (rzęsistek pochwowy). Świeży sok z cebuli zalecany jest do leczenia schorzeń górnych dróg oddechowych, anginy, a także ropiejących, trudno gojących się ran. Przy zapaleniu oskrzeli z uporczywym, suchym kaszlem można stosować miazgę z cebuli zmieszaną z miodem w proporcjach 1:1. Także przy grypie zaleca się inhalację oparami z soku cebuli zawierającymi fitoncydy działające antybiotycznie. W tym celu przygotowuje się świeży sok z cebuli (najlepiej odmian ostrych), nalewa się go do spodka i wdycha wydzielające się opary przez 2-3 minuty trzy razy dziennie. można smarować tym sokiem błonę śluzową jamy nosa. Cebula zawiera dużo witamin i jest używana przy niedoborze lub całkowitym braku witaminy C oraz w żywieniu chorych. Od dawna stosowano ją do leczenia ropiejących ran. W tym celu zranione miejsce trzymano przez 8—10 minut nad świeżo utartą cebulą. Czasami zaleca się też stosowanie okładów z miazgi cebuli na trudno gojące się rany. Taki sposób stosowano podczas ostatniej wojny światowej i uzyskiwano dobre wyniki. Różne narody od dawna uważały cebulę za środek leczniczy i stosowały ją do leczenia licznych schorzeń. Awicenna — najwybitniejszy tadżycki lekarz i filozof pisał: „Cebula jest szczególnie pomocna w zwalczaniu szkodliwych skutków złej wody; jeśli wrzuci się do niej łuski cebuli, to zlikwidują one przykry zapach wody... Sok z cebuli skutecznie działa na zanieczyszczone rany. Smarowanie oczu sokiem z cebuli zmieszanym z miodem korzystnie działa przeciw bielmu. Sok z cebuli jest pomocny w leczeniu anginy. Dzięki zawartości goryczki cebula wzmacnia slaby żołądek i pobudza apetyt". W ludowym lecznictwie cebulę w połączeniu z kapustą i kwasem kapuścianym stosowano przeciw chudnięciu i bólom głowy. W medycynie ludowej leczy się grypę wkładając do nosa trzy razy dziennie tampony z gazy nasączone utartą cebulą i trzyma się je każdorazowo przez 15 minut. Od dawna uważano, że świeży sok z cebuli z miodem stanowi dobry środek leczniczy przeciw zapaleniu oskrzeli, a nawet przeciw kokluszowi. W lecznictwie ludowym traktuje się cebulę jako skuteczny środek moczopędny. Wykorzystuje się ją również przeciw niemocy płciowej. Uważa się ją za środek przeciwpasożytniczy. W celu usunięcia „robaków" należy zjeść na czczo 2—3 cebule średniej wielkości o ostrym smaku. Zewnętrznie stosuje się cebulę przeciw czyraczycy. W tym wypadku zaleca się nakładanie na porażone miejsca kompresów z cebuli pieczonej w cieście. Świeży sok z cebuli likwiduje brodawki, piegi, a także jest stosowany przy grzybiczych schorzeniach skóry. Od dawna stosuje się go również na wzmocnienie i porost włosów oraz celem zapobiegania przedwczesnemu łysieniu. Cebula wchodzi w skład maści stosowanych przeciw zmarszczkom. A oto jeden z przepisów: równe części soku cebuli, miodu, wosku i soku łopianu łączy się, podgrzewa w glinianym naczyniu na łaźni wodnej i miesza do ochłodzenia. Tak przygotowaną maść stosuje się na noc. |
Szczególnie polecamy
| Evening Primrose Oil |
|
||
| Więcej … |
| AC Zymes |
AC-Zymes to preparat dla każdego. Do połykania w formie kapsułek, które nadają się dla dzieci, młodzieży i dorosłych.
|
| Więcej … |
Kapsułki zawierają żywe kultury bakterii Lactobacillus acidophilus , które przywracają właściwy skład mikroflory jelit, niezbędny do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Jelito cienkie filtruje wszystko co spożywamy. To strategiczne miejsce organizmu, najwrażliwszy punkt, "drzwi do zdrowia". Jeśli filtr jest w dobrym stanie, organizm się broni. Ale jego osłabienie prowadzi do spadku odporności organizmu i dolegliwości przechodzących w stan chroniczny, a nawet zwyrodnienia. 