Każdy bywa smutny, bo życie nie pieści. Czym innym jest jednak zwykła chandra, a czym innym depresja, która niszczy życie.

 

Czym jest depresja?
To jedna z najpowszechniejszych chorób. Według Światowej Organizacji Zdrowia to czwarty na liście najpoważniejszych z problemów zdrowotnych na świecie. O depresji trzeba myśleć, gdy przez dłuższy czas (co najmniej dwa tygodnie) jesteśmy przygnębieni, smutni, stale towarzyszy nam lęk, choć nie potrafimy zdefiniować, czego mielibyśmy się obawiać. Chory odczuwa głęboką pustkę, traci chęć do życia, wycofuje się z rozmaitych zajęć. Często trudność sprawia samo wstanie z łóżka. Mało kto wie, że choroba ta może objawiać się (zwłaszcza u mężczyzn) w postaci różnych cielesnych dolegliwości, na przykład uporczywych bóli głowy, bóli kręgosłupa, bóli brzucha, duszności, świądu lub pieczenia skóry. Mówimy wtedy o depresji maskowanej, którą trudno rozpoznać, a próby leczenia fizycznych dolegliwości nie przynoszą rezultatów. Bywa, że kiepski nastrój towarzyszy choremu nawet przez kilka lat i choć nie uniemożliwia funkcjonowania w społeczeństwie, to skutecznie pozbawia go
radości życia. Taki stan nazywamy dystymią. Dotknięte nią osoby o wiele częściej niż ogół populacji zapadają na pełnoobjawową depresję.

 

Skąd bierze się depresja?
Nie wiadomo. Najprawdopodobniej nie ma jednej przyczyny, a o zachorowaniu decyduje niekorzystny splot kilku czynników: predyspozycje wrodzone, warunki środowiska i ukształtowanie charakteru. Wiadomo jednak, że mózg osoby z depresją zachowuje się inaczej niż zdrowy. Depresja częściej zdarza się w rodzinach, w których ktoś już na nią chorował.

 

Co zrobić, gdy mamy depresję?
Trzeba zgłosić się do lekarza specjalisty. Wykluczy on leki i choroby, które mogą dawać objawy podobne do depresji (np. niektóre zakażenia wirusowe czy choroby tarczycy). Sprawdzi też, jak głębokie jest pogorszenie nastroju i w zależności od tego zaleci odpowiednie leczenie. Zwykle jest to połączenie leków i psychoterapii.

 

Na co szczególnie należy uważać?
Depresja jest chorobą śmiertelną. Nawet piętnaście procent chorych prędzej czy później popełnia samobójstwo. Ciężkie, przewlekłe choroby (niewydolność krążenia, astma, przewlekły ból, nowotwory, AIDS, cukrzyca czy choroba Parkinsona) znacznie zwiększają ryzyko depresji, która z kolei może dodatkowo pogarszać stan zdrowia takich pacjentów.

 

Czy możemy sobie pomóc?
Niestety, nie wiemy, dlaczego w tych samych warunkach jedni chorują, a inni radzą sobie z życiem. Wiedząc jednak, że depresja to niedobór ''hormonów szczęścia", możemy starać się podnieść ich poziom w organizmie. Dobre efekty daje wysiłek fizyczny oraz znalezienie sobie rozrywki która sprawia nam przyjemność. Trzeba też stawiać sobie cele, które są możliwe do spełnienia. Jeśli już cierpimy na depresję, nieocenioną pomocą są przyjaciele i rodzina, trzeba więc starać się utrzymywać kontakty towarzyskie, nie izolować się od otoczenia.