Później: gładkie, ciemnozielone, na krótkich, także okrytych kutnerem ogonkach. Kwiaty pojedyncze, duże, o budowie promienistej, bladoróżowe, na krótkich, pokrytych kutnerem szypułkach. Owoce ziarnkowe, o kształcie kulistym lub gruszkowatym, przeważnie żeberkowane, początkowo okryte kutnerem. Dojrzałe owoce są nagie, barwy cytrynowej lub ciemnożółtej, czasem z rumieńcem, o przyjemnym aromacie i słodkawym, cierpkim smaku. Miękisz mają mało soczysty i twardy z powodu występowania licznych komórek kamiennych. Pigwa kwitnie w maju, a owoce dojrzewają we wrześniu - październiku.
Występuje w lasach i na ich skraju, na zboczach gór i brzegach zbiorników wodnych. Uprawiana takie jako roślina ozdobna w ogrodach botanicznych. Najlepiej rośnie pigwa na glebach zalewanych, zasobnych w składniki pokarmowe. W międzyrzędziach (szerokości do 6 m) młodego sadu pigwowego sadzi się warzywa i sieje rośliny motylkowe, w sadzie owocującym natomiast utrzymuje się czarny ugór.
Owoce zbiera się ręcznie. Zerwane owoce muszą poleżeć; układa się je w skrzynki i przechowuje w chłodnym pomieszczeniu (w temperaturze 2 - 5°C). Podczas przechowywania owoce dojrzewają, poprawia się ich smak i aromat, zwiększa się zawartość cukrów i kwasów, znika ich cierpki smak, miąższ jest mniej twardy. Owoce pigwy odmian środkowoazjatyckich po 5 – 6 miesięcznym  leżakowaniu  nadają  się  do  spożycia  na  surowo.

Skład chemiczny. Dojrzałe owoce pigwy zawierają fruktozę (6.27%), glukozę (3,31%), sacharozę (2,58%), kwasy organiczne (0,47 - 2.52%), w tym jabłkowy (0,47 - 0,58%), cytrynowy (0.28- - 0,34%), winowy (0,06%), a także kwasy chlorogenowy (0,07%), fumarowy (0,08 - 0,12%), neochlorogenowy, kawowy, kumarynowy i śladowe ilości kwasu chinowego. Liczba kwasów zależy od odmiany i terminu zbioru owoców. W miąższu owoców występują witaminy C (3,2 - 25,9 mg%), B1 (do 0,0,24mg%), B2 (do 0,074 mg%), katechiny rozpuszczalne (do 0,36%), katechiny nierozpuszczalne (do 0.4%), garbniki, epikatechina, kwercetyna, antocyjany, karoten (0,21 - 0,32 mg%), śladowe ilości kwasu foliowego oraz aminokwasy: lizyna, histydyna, asparagina, arginina, seryna, glicyna, kwas asparaginowy i glutaminowy, alanina, prolina, fenyloalanina, walina i leucyna. Owoce zawierają również znaczne ilości związków potasu (0,17 - 0,20%) oraz 17 mikroelementów, w tym kobalt (2,9 - 3,6 mg%), bor, nikiel, tytan, miedź (120 - 130 mg%), glin (0,12 - 0,7 mg/kg), mangan (0,12 - 0,75 mg/kg), a także żelazo (1,2 - 1,9 mg%). W procesie przetwarzania owoców traci się znaczną część mikroelementów.
W skórce owoców pigwy występują estry enantowo-etylowy i pelargonowo-etylowy, którym owoce pigwy zawdzięczają swój specyficzny aromat.
Nasiona pigwy zawierają znaczne ilości śluzów (do 22,8%), glikozyd amygdalinę (0,505%), cukry (237 mg%), pektyny (8,66%), żywice (1,06%), witaminę C (96,2 mg%), tłusty olej (16,92%), w skład którego wchodzi gliceryd kwasu mirystynowego oraz kwas izooleinowy.
W liściach pigwy także występują alkaloidy (0,0345%). glikozydy (0,281%), garbniki (5,18 - 5,56%), śluzy (7,72%), ketony, substancje tłuszczowe, żywice, witamina C (118,2 mg%) i śladowe ilości witaminy K.

Zastosowanie. W praktyce medycznej mają zastosowanie głównie nasiona pigwy. Śluzy uzyskane z tych nasion stosuje się przy schorzeniach dróg oddechowych u dzieci. Odwar z nasion pigwy używany jest jako środek osłaniający dla zmniejszenia podrażnienia miejscowego przez inne leki i spowolnienia ich wchłaniania oraz jako środek zmiękczający i przeczyszczający.
Ze świeżych owoców pigwy przygotowuje się wyciągi t napoje dietetyczne, kompoty, dżemy, konfitury, cykaty, galaretki. Można je też piec i gotować, rzadko natomiast spożywa się je w stanie świeżym. Jest już opracowana technologia wytwarzania z pigwy nektaru, w którym zostaną doskonale zachowane smakowe i pokarmowe właściwości pigwy. Sok z pigwy jest wykorzystywany do produkcji konfitur, galaretek i różnorakich wyrobów cukierniczych. Z suszonych owoców pigwy przygotowuje się śluzowate odwary zalecane w schorzeniach żołądka. Nalewka alkoholowa (1:5) i wyciąg płynny (1:3) z liści pigwy nie są toksyczne, a dodatnio działają na serce, obniżają ciśnienie krwi i osłabiają skurcze mięśni gładkich jelit.